شاپور احمدی
شعر ها و برگردان ها
6. فرشته نه، نه! از من بگذر، ديري است او را ترك كردهام. من غلافم را با درخشش كمتري ضايع نخواهم كرد، پيرامونم هوا روشنايي تازهاي دارد؛ صيقلي هستند بازوانش، هنوز مرا تنگاتنگ در بر گرفتهاند 5و مرا پوشاند و رهايم كرد همچنان كه با تنزيبي از اِتِر؛ همچنان كه با برگهاي شاداب؛ همچنان كه با پاكيزگي لطيف. اوه، نزديكيهايش جادويي پِي مينهم تا نصفانصف غلاف كنندم چيزهايي كه غلاف ميكنند او را. نه، نه! از من بگذر. من هنوز مزه و بو دارم، 10لطيف همچنان كه باد بهاري از سايبانهاي درختان غان ميآيد. خرمي سر ميرسد با جوانهها و آوريل هميشگي در ميان شاخهها، همچنان كه زخم زمستان را با دستان صيقلياش بند ميآورد، رايحهاش با درختان همانندي دارد: و بهسفيدي پوستهشان، آن سان سفيد كه هنگامهي اين بانو. A Virginal No, no! Go from me. I have left her lately. I will not spoil my sheath with lesser brightness, For my surrounding air hath a new lightness; Slight are her arms, yet they have bound me straitly 5And left me cloaked as with a gauze of æther; As with sweet leaves; as with subtle clearness. Oh, I have picked up magic in her nearness To sheathe me half in half the things that sheathe her. No, no! Go from me. I have still the flavour, 10Soft as spring wind that's come from birchen bowers. Green come the shoots, aye April in the branches, As winter's wound with her sleight hand she staunches, Hath of the trees a likeness of the savour: As white as their bark, so white this lady's hours. 7. شهبانوي آوريل بانوي شكوهمند و فريبنده، ملكهي آغوش بهار، دستانت درازند چون شاخههاي زبانگنجشك، جويبارهاي نيمهبند خندان، جان نااستوار باران، 5نَفَس گل خشخاش، سراسر جنگل سايبانت و تپهها جايگاهت. *** اين خواسته بيش از رؤيايي نيست؛ گرما فريبندگيِ دست توست، 10گرما شبح آن دميدني است كه پيش از آنكه لبانت به لبانم بپيوندند گونهام را ماچ ميكند و ميگويد: «اينست شادكامي زمين، اينجاست بادهي سرخوشي 15كه جانبتان جامي مطمئن ميكشد، *** تا برگيريد قدح دلپذير را و آواز دلنشيني كه بر ميآيد، سرمست شويد از فريبندگي بهار، آوريل و شبنم و باران؛ 20قهوهاي زمين آواز ميخواند استوار، و گونهها و لبها و گيسوان و نسيم لطيفي كه ماچ ميكند اينجا را كه لبهايت نيامدهاند هنوز تا بنوشند.» *** خزه و كپك زمين، 25اينها بستر سرخوشي تواند، دستان دراز شاخههاي سايهات فريبنده-آوريل، همچنان كه تيغهي علف شبنم را در بر ميگيرد و از آن تاجي ميسازد تا بر خورشيد بياويزد. 30بيرقي باش بر فراز سرم، شكوه بر سراسر جلوهي صحرا، فريبنده-آوريل، شكوهمندانه-بيپروا. La Regina Avrillouse LADY of rich allure, Queen of the spring's embrace, Your arms are long like boughs of ash, Mid laugh-broken streams, spirit of rain unsure, 5Breath of the poppy flower, All the wood thy bower And the hills thy dwelling-place. *** This will I no more dream; Warm is thy arm's allure, 10Warm is the gust of breath That ere thy lips meet mine Kisseth my cheek and saith: "This is the joy of earth, Here is the wine of mirth 15Drain ye one goblet sure, *** Take ye the honey cup The honied song raise up, Drink of the spring's allure, April and dew and rain; 20Brown of the earth sing sure, Cheeks and lips and hair And soft breath that kisseth where Thy lips have come not yet to drink." *** Moss and the mold of earth, 25These be thy couch of mirth, Long arms thy boughs of shade April-alluring, as the blade Of grass doth catch the dew And make it crown to hold the sun. 30Banner be you Above my head, Glory to all wold display'd, April-alluring, glory-bold. 8. آوازي در آيين ميزبان آه واي، واي، مردم زاده ميشوند و ميميرند، ما نيز بزودي ميميريم پس بگذارمان چنان كنيم كه گويي در حال حاضر مردهايم. *** 5پرنده بر درخت خفچه مينشيند اما او نيز ميميرد، همين الآن. برخي پسربچهها را ميآويزند، و برخي را پرت ميكنند. شوربختاند اين همه انسان. واي! واي، و غيره ..... *** 10لندن جايگاهي اسفناك است، شرپشاير Shropshire بسيار دلپذير است. پس بگذار لبخند بزنيم در فرصتي كوتاه برفراز سرشت شيفتهي علف ناخوش. آه، واي، واي، واي، و غيره ..... Song in the Manner of Housman O woe, woe, People are born and die, We also shall be dead pretty soon Therefore let us act as if we were dead already. *** 5The bird sits on the hawthorn tree But he dies also, presently. Some lads get hung, and some get shot. Woeful is this human lot. Woe! woe, etcetera . . . . *** 10London is a woeful place, Shropshire is much pleasanter. Then let us smile a little space Upon fond nature's morbid grace. Oh, Woe, woe, woe, etcetera . . . . 9. پيمان با تو پيماني ميبندم، والت ويتمن— ديگر بيزاري از تو بسنده است. به نزدت آمدم مانند بچهاي نورسيده كه پدري كلهشق داشته است؛ 5اكنون به سني رسيدهام كه مي خواهم دوستي كنم. اين تو بودي كه تختهي تازه را شكستي، حال هنگام كندهكاري است. ما از يك شيره و ريشهايم— بگذاز بينمان بدهبستاني باشد. A Pact I MAKE a pact with you, Walt Whitman-- I have detested you long enough. I come to you as a grown child Who has had a pig-headed father; 5I am old enough now to make friends. It was you that broke the new wood, Now is a time for carving. We have one sap and one root-- Let there be commerce between us. 10. آلبا ]ترانهي بامدادي[ به خنكاي برگهاي پريدهرنگ و نمناكِ زنبقدره بامدادان او دراز ميكشد كنارم. Alba ['Dawn Song' AS cool as the pale wet leaves of lily-of-the-valley She lay beside me in the dawn. 11. يون Ione، سال دراز كهنه راهها خالياند، راههاي اين سرزمين خالياند و گلها خميدند بر كلههاي سنگين. 5آنان بيهوده ميخمند. راههاي اين سرزمين خالياند آنجا كه يون زماني گام بر ميداشت، و اكنون گام بر نميدارد اما انگار همچون كسي براستي در گذشته است. Ione -: يون ، ذره تبديل شده به برق Ione, Dead the Long Year EMPTY are the ways, Empty are the ways of this land And the flowers Bend over with heavy heads. 5They bend in vain. Empty are the ways of this land Where Ione Walked once, and now does not walk But seems like a person just gone. 12. تهنيت اوه نسلهاي سراسر خودبين و سراسر بيآسايش، من ماهيگيري ديدهام كه زير خورشيد گشت ميزد، آنان را ديدهام با خانواده هاي نامرتب، من لبخندشان را ديدهام سرشار از دندان و قهقههي زمخت را شنيدهام. 5و من خوشحالتر از توام، و آنها خوشحالتر از مناند؛ و ماهي در درياچه شنا مي كند و حتي خود را نميپوشاندَ. Salutation O GENERATION of the thoroughly smug and the thoroughly uncomfortable, I have seen fishermen picknicking in the sun, I have seen them with untidy families, I have seen their smiles full of teeth and heard ungainly laughter. 5And I am happier than you are, And they were happier than I am; And the fish swim in the lake and do not even own clothing. 13. بازگشت ببين، آنها باز ميگردند: آه، ببين تكانهاي آزمايشي را، و پا ور داشتن كُند را، گرفتاري در خرامش و نگرانيِ نامعلوم! *** 5ببين، آنها بازگشتند، يكييكي، بيمناك، انگار نيمهبيدار؛ گويي برف درنگ كند و بمويد در باد، و نيمه باز گردد؛ 10اينها بودند «بالدار هراسناك،» مصون. *** ايزداني با كفش بالدار! همراهشان تازيان نقرهاي، رد هوا را بو ميكشند! *** 15هي! هاي! اينان بودند كه چابكانه ميشتافتند؛ اينها تيز-مشام؛ اينها بودند ارواح خون. شل كن افسار را، 20رنگپريدگان افساربسته را! The Return SEE, they return; ah, see the tentative Movements, and the slow feet, The trouble in the pace and the uncertain Wavering! *** 5See, they return, one by one, With fear, as half-awakened; As if the snow should hesitate And murmur in the wind, and half turn back; 10These were the "Wing'd-with-Awe," Inviolable. *** Gods of the Wingèd shoe! With them the silver hounds, sniffing the trace of air! *** 15Haie! Haie! These were the swift to harry; These the keen-scented; These were the souls of blood. *** Slow on the leash, 20pallid the leash-men!
