امید

حدیث رزم من و تو کتاب خواهد شد

زمانه با همه زورش مجاب خواهد شد

 

نگر ز آه دل سرد و استقامت ما

بنای خانه ظالم خراب خواهد شد

 

ز جسم زخمی هر تاک قطره قطره خون

به جام صبر دل ما شراب خواهد شد

 

تو ای مسافر شب های تار بی فردا

غبار خاک ره ات آفتاب خواهد شد

 

و انجماد زمستان اروز هایت

ز سوز آتش عزم تو آب خواهد شد

 

حصار مکر که بیگانه دور ما کرده

زفیض همدلی ما حباب خواهد شد

 

چنین که خسته ز دیوار خاطر من و توست

شمار روزنه ها بی حساب خواهد شد

 

بیا که دست بدستا ن همدیگر بدهیم

و گر نه منزل فردا سراب خواهد شد

 

خورشید من غروب تو باور نمیکنم

اینقدر مرگ زود تو باور نمیکنم

 

شادابی امید دل از گرمی تو بود

این سردی نبود تو باور نمیکنم

 

ای رفته از کنار من ای آبشار مهر

من دوری وجود تو باور نمیکنم

 

باریدی همچو ابر کرم بر کویر ما

کمبود لطف و جود تو باور نمیکنم

 

هرلحظه گوش من به صدای تو منتظر

دلتنگی سکوت تو باور نمیکنم

 

غایب نگشته خنده ات از دیده ام هنوز

غم جامه ای کبود تو باور نمیکنم

 

میدانم هر چه نیستی اندر میان ما

من هیچگاه نبود تو باور نمیکنم

 

سید ابراهیم حیدریسد