Didgah Adabi

بادهء مهتاب.....گل های آسمانی

حشمت امید

......

این شعـر ، شعر یک سپیده دم گرم است ، شعر بیداری پرازامید پرندگان است ،

شعـر شبنم زدهء صبحــگاهان و بیاد عزیزی سروده شده که با ظهــور خورشید

در خیالم حضور یافت و گرمم ساخت . یادش بخیر ، آن که به یادش نمیرسم ..

حضور تازه

با حضورت تازه کــردی خاطـــرات ناب را

هــــــدیه آوردی به من آن لـذت کمــیاب را

لحظه های بیتو بودن لحظه های مرده اند

زنده کــردی ارزش آن رفـــــتهء نایـاب را

لحظه ها رفتند وخواهند رفت چون آب روان

کـاش با زنجــــیر می بستند پــــــــای آب را

زندگانی ، خواب ملموسیست در شعـر خدا

از پی تعبیر رفتن ، خوش نسازد خواب را

عاشقـم من ، عاشـــق زیبایی این زنـدگی

می چشـــم با چشم هـایم بادهء مـهتاب را

می برم این یاد هـــای نغـز را تا بیـکران

یاد تـــو ، یاد غروب و سبـزهء شبتاب را

زنده می ماند تمام " یادها " درذهـن من

نیست پایان نامه ای، اسطورهء پایاب را

شیشهء دودی باور، دید ِ چشمم را گرفت

حیف دیدم دیر ، رقص سایه بر مرداب را

*** ***

حشمت امید شانزدهم سرطان 1387

....

گل های آسمانی ...

قــــــراولی که خبــــــر داد ، یــار می آید

چــرا نگفــــت که او در بهـــــــار می آید

بهـار رفته تمـــوزآمده ولی چـه تمــــوز

به هفـته هاست که ابر، اشــکبار می آید

در انتظار نشستم ، نسشته خواهـــم ماند

که بــــــوی یار ازین انتظـــــــار می آیـد

به من مگو که خیــالم تصـوری واهیست

حســد مبر ، اگر از ره ، ســوار می آیــد

قـدم به جــــادهء آبی آسمـــان ، نه نهــم

که هرچه پیش روم مـن ، غـبـــارمی آید

در آسمان نه بهاراست نی شگوفه نه گل

ز خــاک ، معجــــزهء کردگــــــار می آید

تو گر به باغچــــهء آسمــــان گلی دیدی

نچین ، نچین که بد ِ روزگــــــار می آید

دوسه نفـر که چنین کرده اند پیشیمـانند

که تخــــم ِ فتـنه ازین گل به بار می آید

به موج خلسه نهان گشتنت برای تو باد

مرا ز سفســـطهء هیـــچ ، عـــار می آید

.......

یادگار زندگی ...

من تو بودم ، من تو هستم ، در غبار زندگی

بی تو ســـازی بر نمیخــــزد ز تار زنــــــدگی

بسته شد آن مرغــــزار با سیــــم های خاردار

پا به پای تــــــــو گذشــــتم از کنــــار زندگی

ریشــه هامان را بریدنـد ، شحنه ها قانون ها

تاجــــداران رفتــه و مـا ، باجـــــــدار زنــدگی

بودهامان ضرب هیچ و داشت هامان خاطـرات

بعـدِ ما هــم هیــچ در هیـــچ است کار زنــدگی

خوش به حـال آن که کام از زندگانی برگـرفت

وای بر آنی که باشـــــــد شــرمســـــار زندگی

کشـــتی ما طعـمــــهء دزدان دریایی و مــــــا

بی دکل ، بی نا خــــــــدایی ، نیسـوار زندگی

بر روان ، داغی بزرگ از فتنـه ها از جـورها

بر لبـــان ، نام خـــــوش و عـالی تبار زندگی

در تمام فصل ها گاهی چو گل گاهی چو سنگ

خنده بر لب ، غـــصه در دل ، داغــدار زندگی

ما عصـای ســایه ها گشــتیم از خوشـــباوری

بی خبــر از گـــــردش بی اخــــــتیار زنــــدگی

......

Copyright © 2010 Didgah | Designed byTechCSS Modify by Negaah Design

drupal hit counter