ترانه جنگل
شـــــب اســـت و باد ســراید ترانه جنگل
چراغِ مــاه درخــــــشــد بـه خــــانه جنگل
پرندهِ شـــــــــبِ آوارهگی و قصــــهِ کوچ
ز غصه ســـــــر بــنهاده به شـــانه جنگل
از آن هیاهویِ بیدارِِ صبحــــــگاهان هیچ
کســـی نگفت سخن در شــــــبانه جنگل
پریده مرغکِ خوشخوان و شاخه میموید
هـــوای گریــــــه ندارد کـــــــــرانه جنگل
شـــــب اســت و باد ســـــراید ترانه جنگل
چراغِ مـــــاه درخــــــشد بــه خــــانه جنگل
عزیزالله ایما
جنگلکِ کنارِ باغ آسیا-دهکده ملاخیل- 10/ 10 /1376
.............
رفتهبودم هزار و یک شب پس
....
وه شبِ تلخ را چه سر کردم
گریه اما به پشــــتِ در کردم
گریه کردم به هرچه خالی بود
و به هــــرگونه بیمجالی بود
پس از آن من نه خواب را دیدم
و نه هم آفــــــــــــتاب را دیدم
در شــبی بعدِ دردِ یک تب پس
رفتهبودم هزار و یک شب پس
دیدهبودم که زنگیِ مســـــتی
برده در زیرِ پیرهن دســـــــتی
پیرهن چاک گشت و دست بماند
پیکِ ایـــستاده در نشست بماند
شاهِ برگشـــــــته رقصِ بانو دید
گردِ او هـــرچه بود میچــرخـید
ِ
بانـــگِ دردی به گـــوش میآمد
به ســــرم بـاز هــــوش میآمد
باز دیــــدم نه آفـــــــتابــــی بود
و نه در چـــــشمهام خوابیبود
...
عزیزالله ایما
