دهانم را می ریزم در انگشتانم
دیری ست دندان هایم باد شده اند در ناخن ها
نمی شود دندان نشد!
نمی شود ناخن نشد!
نمی شود یک لقمه انگشت نشد در دهان!
اما چقدر می شود آسان شد در باد!
روانی شده است "من" در "مِرگی" که نام تولد من است
*
می لرزد در من زمین لرزه
می شوم بالا پایین می شوم
پیچ می شوم "پاچ" می شوم در یک سر که هزار سر دارد
برای فرمان *
مِرگی که شدم حرکت می شوم در دستانم
روانی که یک کفن "آزاد" است در جغرافیای بیمارستان
تاب می خورم در دریای کابل
تا من باشم "ساعت پدرم هرگز نمی خوابد!"
"شاد گل" که بودم یادت هست؟ *
صداقت شده بودم در "پستانک فولادی" که تو با آن
تیمم می کردی پیش از بامداد *
انگار خون می آمد از تو هر روز بر چشمان نماز
آن روزها نماز خون می شد بر چشمان تو در چشمان من
چقدر چشمانِ کورِ خدا را می خندیدیم! یادت هست؟
مسجد درخت می شد در چشمان من یادت هست؟
روز ده بار خون می شدم بر چشمان نماز در یک درخت
که می دیدی
دیگران در چشمان تو نمی دیدند که خونِ آلود شوی
وقتی خدا را می دیدم برقع - پوشِ خون آلود که در
جنگلی عمود افتاده است
درخت باران می شد و من سُست می افتادم
برقع را آن سان می بوسیدم بر دیوار
که امروز خدایانِ عمودِ خون آلود در جنگل بادکنک
می بوسند
کاش تو نیز می توانستی باران شوی در یک درخت و
سُست می افتادی!
خدای عمود و خون آلود در جنگل زندانی بود در اندام
تو
سرطان، سرطان!
باز هم سرطان... تا امروز سرطان!
من که دستانم گردن شده بودند را ببخش
دریغا که مرگ هست، درد نیست
چشمان خدا که کور شدند
"پستانک فولادی" نیز کور شدند در تو با من با دست
هایت
من گیر ماندم - برگشت من چشمان تو بود تنها!
"پستانک فولادی" را باز کن که بارانِ برگشتِ من
چشمان تو شده است تنها!
سلام "اَدِی"! *
تا من باشم "ساعت پدرم هرگز نمی خوابد!"
(علی ادیب، ناروی)
06/05/2011
*مِرگی یا صَرع: گونه یی بیماری عصبی ست که در
انگلیسی به آن "ایپی لیپسی" می گویند.
*پاچ یا پاژ: نام یک گونه دستار است. لُنگی پاچ/پاژ
نیز می گویند.
*شادگل: نام قهرمان فیلم "دکوندی زوی" به زبان
پشتوست. از تولیدات سینمای افغانستان در زمان
حکومت داکتر نجیب الله و از ساخته های عبدالواحد
نظری ست.
*پستانک فولادی: نام داستان کوتاهی از معلم علی
جان قاسمی ست.
*اَدِی: واژه پشتو و به معنای "مادر" است که بیشتر
در زبان گفتار استفاده می شود.
