از رشته های جان بیا پیرهنت بکن
پژمان -غزل ناب
1 از رشته های جان بیا پیرهنت بکن یک دامن قشنگ بساز بر تنت بکن خیاط های شهر برش کرده اند مرا سرقیچی های قلب مرادامنت بکن یا چشمهای تُرد مرا صبحگاه زود باخود ببر فدای غزل چیدنت بکن جان مرا بگیر و به گام خود ات ببند بعدن اسیر غمزه ی راه رفتنت بکن آهسته تر بیا و دل وحشی مرا قربانی کرده رنگ برآن ناخنت بکن یکباره صادقانه بیا جان من بگیر گرد و غبار و خاک به پیرامنت بکن من کفش میشوم بخدا کفش نه زمین یکبارهم شده غم ایستادنت بکن ---------------------------------------------------- 2 معتاد شــــدم باز غــم اندود شـــدن را با هر پُک ی سیگار لبت دود شـــدن را پروانه شدن دور رخت نیمه شبی سرد با شــمع به یکـــباره گی نابود شدن را من پر غزلم هان بگـــو تا از چه نویسم دیر آمــدنت یا کـــه غـــم زود شــدن را از روزی که نقاش خـدا نقش ترا بست تا"هست"شدی رفته زسر"بود"شدن را من بی غـــم و اندوه تو بودن نتــــوانم بی روح نداند کسـی مـــوجود شدن را تو قبـــله ی عشاق جهانی و خدا هم بخـــشیده به تو ارزش معـبود شدن را لیکن چه کنم باهمه خوبی ات ایدوست آمــــوختی از ماه تو مفقـــود شـدن را . . ای عشق بیا آتشی بر سینه بیفروز پروا نکند کشته ی تو دود شدن را !!
