له غصې ترسپېدې
------------------------
ډاکټرحنيف بکتاش




کوڅې له غصو ډکې دي
هرڅه ته چې ګورې
تاته غصه برېښي
ته داسې فکرکوې
چه له اسمانه،غصه اوري
اوله کورونو،
دډودۍ دعطرپرځای
دغصې،بوی پورته کيږي

کله،دا خیال کوې
چې اوبه،سور رنګ لري
او، په ویا لې کې هم،
غصه بهيږي
حتی له جوما ت نه
دغصې آواز،
خلک لما نځه ته را بولي

ما شوما ن، دذهن پر تخته
دصفر دایستلو مشق کوي
نجونې دايرو پرمخ
هنداره پرا نيزي
او سپين ږيري،
دورکو ترانوپرما تم ناست دي

کله داسوچ درځي
چې ددې ښا ر،
خښتې هم له غصې جوړې شوي

کله چې له کوره وځې
غواړې په ړندو سترګو وخوځېږې
او څومره چې کيږي
په ګړندېو ګامو
لار ونغاړې

زه ، ټوله ورځ
دغصو په دې ستومانه ښار کې
سرګردان یم
دغصو پر کوڅو ګرځم
خو، ما ښام
کله چې کور ته راځم
روح مې بدليږي
زړه ته مې لو يږي
چې غمونه تښتي
او د ښار ذهن،
له غصو تشيږي

دکا له په دروازه کې
ستا یوه سا ده مسکا
زما ، له ستوما نه زړه نه
ټولې غصې مينځي
او ستا سپين لا سو نه
زما ستوما نه روح
دسپېدې تر لمن کاږي

زړه مې غوا ړي
چې شېبې ورو شي
حتی شېبې ودريږي
او زه تر تله
ستا د زړه د ښآ ر
هستو ګن شم

اوړۍ – ۲۰۰۶ کال – کا بل
 

............

دکيږدېو مېلمه
---------------------------------
حنيف بکتاش


کا شکې چې غرونه نه وای
کاشکې چې ستوري ،
زموږ د سين پر څپو نه ځلېدای
سکښت دمزلو نو،
دا ویالي او ګودرونه نه وای
سپېڅلې مینه،
ساده خلک،ساده زړونه نه وای


کاشکې سپوږمۍ،
زموږ دډاګ پر لمن نه جګېدای
ستوري ړانده وای،
قصې مړې وای،تاریخونه مړه وای

کاشکې شپېلۍ ماته وای،
او زما زړه هېڅکله،
ددي خورو ورو کيږدیو،مېلمه شوای نه وای
کاشکې چې ترخو،
په وږمو کې لمبولای نه وای


کاشکې چې ما،
ددغو غرونو پر سر،
دهيلو جام،
سر او انجا م،
او دځوانۍ قامت ما ت کړی نه وای
روح راکې نه وای،
له دې خاورې بې ژړا تېرېدای
کاشکې چې تېره،
را نه هېره،
ځان کې هست وای،
ځان کې مست وای،
له هر څه نه بې پروا تېرېدای

خو لمره ګوره داسې نه شم کوای
آ سما نه تا نه یوه پو ښتنه لرم
له دغه زړه سره مې څه وکړمه؟‌

ما رج۲۰۱۰مېلادي کال لندن



داکټر ح. بکتا ش
 

....................