فوزيه يلدا
زندگي ، ريشه جانها، ميميرد
میمیرد
در بند گـــــلو صــدا ی مــــن میمــــیرد
تنگـــنای نــــوای مــــن سخــــن میمیرد
ماهــی طـــلایـــی را ،زدریا مبـــــرید
در تلـــخ هــــوا کنــــج لجــــن میمـــیرد
کـــولـــی دلـــم غیــــر تو ام خو نگرفت
دل تاریـــک بــــی مام وطن میـــمیـــرد
از نـــی ونیـســـتان ،مرا ببـــریــــد نــــد
با ناله و ســوز کـــــوی عـــد ن مـیمـیرد
مـــرغ نفســــم کنـج قفــــس می نا لــــد
بــی همـــد م و در یاد چمـــن میمــــیرد
( یلدا ) به صــدای خود سخن تازه بگوی
دل دام غــــم از داغ کهـــــن میــــمیرد
زندگی
از من گــــرفتــه نام مرا یاد زند گی
زنجیـــر به پا رسیده ز بیــداد زند گی
از من بدور ما نده هــوای ســرود شاد
آواز های گــــم شـــــده فـریاد زند گی
آوای من به دره و کــوه ها نمـی رســد
تکـرار این صدای من ازداد زند گــی
ا ما بــــرای یک نفـــسم پنــجه می زنم
د یـــوار غــم کشــــیدهء،بــر باد زند گی
گه مـی خزم به روی زمین زای درد ها
گه عاصـی ام به راه جد ل زاد زند گی
یلدا چــراغ یکد لی روشـــن نمــی شــود
درغـــم گریســــته، را ند مد شاد زندگی
ریشه جانها
نــــیاید بـــوی سبـــزه بیتـــوعطــــرونای بارانهـــا
نگــردد جـــز بـــهاری باده انگـــیزد رگ جـــانـــها
گل بشگفته میمــــــیرد خزان گـــــردد بــــهار ما
د ل باغ تیــره گردد زنده گی چون رنــــگ دالانهـا
مـــسا فر کـــرده گــم با ناله وشـــوریده میــــا یـــد
که تا یابد جـــدا از اصل خویــش را از نیــستانها
لـب بیداری را بگـــشای قـــناری د یــده را بازکــن
به غفلت خــفته برخیزد به ظلمـــت رفـــته انسانها
بـــیافــــشان تخــم یکــرنگی زمین خســته و خا لی
ثمـــر گیـــرد ز پــــــــــیوند محـــبت ریـــشـه جا نها
ببا ف از رشــــته رنگــــــیــــن تار باهــمـــی ها را
به روز رســتــگاری بســته گــردد قـــول و پیـــمانها
مــــرا ( یلدا ) زند جـــوش این غم خا مـــوش جا نمن خروش هر ســـرود ما صـــدا گـــردد ز عــصیا نــها
