زینت نور

 

بي سحر

شب در پـــــي شب ميشود تكرار بعد از ايـن
خـــــورشيد گــــــرد گرفته و بيمار بعد از ايـن

دريــــــــا فـــــرو رفته به كـــام سياه دشــت
دشتي به مرگ لاله چه سوگـــوار بعد از ايـن

آن شاخه گل كه دست تـــــرا تــازه مي نمود
گلــــــــــدان دل شكسته ي پر خار بعد از اين

دلتنــگ ميشوي كمـــي از دوريــــم مگــــــر
تاريك و بـــــي سحـــر دلت بسيار بعد از ايـــن

افسانه بود براي تو هـــــــر بــــــــار مردنـــم
اشكي بـــــــريز بــــــه گور دلم يار بعد از اين

هان! مرگ و مير و رفتن و برگشتنم بس است
بـــا زست بـــــه سمت پنجره ديـــوار بعد از اين

گفتي غزل نشانه ي عشق مــــن ست ولي
بــــــاور نميكنم ز تــــــــو  گفتار بعــــد از ايـــن

 

براي تو

تــــــــــرا من مينويسم تــا بلندِآسمان پرواز

دو بـــــال يك پرنده، يك فضاي تازه، يك آغاز

ترا من مينويسم خانه ي ازعشق از احساس

تــــــرا من مينويسم متن هــر آهنگ هر آواز

بــــرايت از تبسم از نــــگاه‌- آيينه مي سازم

بـــــروي پلك هايت مينويسم خواب هاي ناز 

تــــــرا در هر غزل، در هر عبارت ميكنم جاري

تــرا در سينه مي پيچم ترا در گوشه هاي راز

تـــــــــــرا با صد روايت از دهان بـــوسه مي گويم

صــدايت ميزنـــــم با تار ها، با نغمه ها، باساز