دو شعر از زینت نور
لالایی
تبعیــد میشوم بــه ســراشیب یک رکــود
ای لحظه های نــم زده بــــر جَد تان درود!
بــر جــد تــان کــه مــی دود و میدوانـــدم
در خط بی رقیب نشیب راه ی بی صعود
مـــادر! صدای عقربه هــا خواب کــی شود
بـــا چـــرخ چـــرخ خاکی چشمانِ پُر زِ دود
هی سرفه های خسته شبم پاره پاره شد
شب میـــرود ،تمـــام شـــویـــد! زود زود زود
تــــازه به بسترم چه گلِ گل شقایق است
افسوس میشوند چــو تَــک سُرفه هــا کبود
مادر! دعا بس است تو لالایی ام بخوان
شهرزاد فصه های خدا بود یا نبود!
سپیده ها
تک
لحظه های ساعت کوکی ست پرخطر
تـکرار سرخ حادثه -غم کوچه های شهر
تکرار ســرخ حــــادثه - صـــد انفجار گنگ
هم مرگ
و میر و فاجعه پهلوی همــدیـگر
لیکن مسیر چرخش مــا روی استوا ست
از
شــرق وغــــرب عشق فراسوی باختر
دستان مـــــا قیـــام سپیده قیــــام صبح
در پشت
هر شکست تلاشی ز نو ز سر
سبزینه های باغ دل مــا شگفتنی ست
گلخانــــه از سخــــاوت باران دهـــد خبر
امید مـــــا شکستن و پایان فاجعه ست
راه ی
دراز رفتن و مانــــــدن شده سفر
هـــی مــــرد باختر! بپیچ بــــا سپیده ها
شب
کلـــه ها خفته- بــــه بام بلندشهر
شب کله های پیر و گندیده هـــای شب
پوسیده
اند ز مرگ شب
آلـــود یکدیگـــر
پــــوسیده انــد چنان که آ گه نیاند ز صبح
ازشــــرق و غـــرب عشق فراسوی باختر
