|
لیزا سروش
تاریخ از خونم..
دوست من احساس بلندی دارد . از همسو سخن میزند. خراسان نمیداند. آریانا نمی خواند. چی فرق میکند؛ زنده باد افغانستان، که حیثیت اش را بی پنجاه دوی امریکایی برشانه هایش بار کرده است. دوست من احساس بلندی دارد. از صلابت ایمان کلام می آورد. آیینه را گزافهء تاریخ جنگل می خواند. چشمان ماه را با انعکاس نا همگون خودش به امتداد فاجعه پیوند میزند. اونمیداند، تاریخ همزاد قبیله ماست. ماه و ستاره زاده دستان منست. او نمیداند، مادرم صلابت آزادی را بربرج های بلند سبز کرده است. پدرم به جای سپیدار، باغ اش را ستاره ی عشق می نشاند. دوست من از پسکوچه های تاریخ میآید و موعظه دورغ «مشرف» را کنار قامت بلند نیاکانم ماهرانه به کرسی می نشاند. آه! زبانم لال باد اگر بگویم با آی اس آی
دوست من احساس بلندی دارد. همسوی را در پارچه پارچه شدن ملتم با مارکر امریکایی می نویسد و با الفبای انگلیسی مرکب اش می کند.
های مردم! دیگرجوان نخواهم شد. نه به شعار وحدت ملی، نه به ائتلاف برادران شمال و جنوب، نه به اسلام سیاسی؛ چرا من رقص گیسوان خورشید را تکرار دیده ام. آه! چگونه فراموش کنم. سفره های خالی بیوه زنان را، که نه نان را میشناسند و نه همدلی را. اشک یتیمانی را، که پدر و مهربانی را با هم گم کرده اند. غم دل مادرانم را، که از سرشاری میوه های شان هیچ کرامتی در دسترخوان نیست. آخ! مردم چشمان کور باد ! اگر مرگ تاکستان شمالی را خواب دیده باشم. فاجعه یکاولنگ ودشت لیلی را اصلآ به یاد ندارم. کابل را هیچ نمی شناسم. حافظه ام را غربت تنهایی ام کشته است.
دوست من احساس بلندی دارد. از صلابت ایمان کلام میآورد. درست میدانید دنیا را با نکتایی پسا مدرنیزه شده اش، چگونه فریب دهد. درست میداند پیام آزادی را چگونه راهی چراغ سرخ حادثه نماید.
دوست من حرفهای حسابی میزند. با صدای نفس جنگل با موزیکال" مایکل" و ایرو هند" بچن" او شاید کاج سبز نفس جنگل را، در مسافرخانه سند و پنجاب غرس کرده است. او زخم ستاره و مرگ آفتاب را کشته تفنگ نه انعطاف زمین می خواند. دستانش را با بوی خون ماشه، رنگ نکرده است.
اوهم نمیداند! معرکه طالبان را باید از" بوتو" پرسید و استخوانش را از "وزیرستان". اما تاریخ! از خونم ، چراغت می آورم .
بهار میرسد
بهار میرسد اما شبخونیان، کنار ایوان، فانوس تازیانه باد رویش زرد گیاه فاجعه را صدا می زنند. بهار میرسد، اما هجوم باران به پاسداری باد به هجاء خواب جوانه ها آمده است. و پرندهء شب امید غریو برمیدارد؛ تاسرود چکا وکها و قراولان گل ها، بالاتر از باد های سر گردان از آشیانه بیرون آیند. و زهر حادثه، برگلوی پاییز ریزند.
بهار میرسد اما تنه رگبار جنگل را برگ سبز در شاخسار نیست. دریا در تلا طم زورق زرین صبح، روی کدام آشیان شفق آبرو ریزد؟ وقتی که گلها همه پژمرده اند؛ وقتی که دشت ها همه خونین اند؛ وقتی که آدمی از گنبد گردون گذشته است؛ وقتی که پرنده در جوهر شب به سوگواری شا خه ها می گرید؛ " کجاست صدای سبز جنگل"؟ وقتی که خیل گرسنگان را، در کشتی بی لنگر، سوی سا حل گمنام، سو غات می برند. وقتی که انبو کشتگان را با تیشه فا جعه به گیسوان شرق می سپارن؛ وقتی که در خت آزادی را با انگشتان گشوده شان خون می کنند؛ آیا کسی گسیوان بهار را هر گز زبام سرخ شقایق لمس تواند کرد؟
بهار میرسد، اما دشت ها در اندوه تلخ زانهمه شور نشاط، سنگلا خی خشک بر جا ما نده است. آسمان با ابر تنها ما نده است. جای شالیزار سبز، جای نوشخند مهر، دهقانان شاد جای آهنگهای رود خار های ناسزا پا مانده است.
شهر من!
برتن جادوی من هنگامه می پیچد به ناز، چادرِ گل های سرخِ عاشقِ پژمرده را تک درختی زیر ابری لالهء سرخ شفق، می سراید نیمه شب ، افسانه ء افسرده را
از گل نیلوفری ها؛روشنی تشنه می ماند به افقهای دور. در افق ، برلالهء سرخ چمن، می چکد از آسمان باران سور
می سراید رنگ شب افسانه ای آرزو ها سخت می خواند به بر ابر وحشی می دود هر بیشه ای، تیرگی هو می کشد از بام و دَر شهر من؛ افسانه خوا هد خواند ز لالای من اختران خوا هند بکوشند بر تسلایی من ماه خوا هند برد، ز بام شهر من نرم نرمک شور شیدایی من
پارهء مهتاب و عشق نیمه شب می رسد از دور و می خندد به ماه وای برمن، اختران نجوا کنان می روند بی من در این شام سیاه
سخت می گیرد مرا دنیا به خویش ای امید نا امیدی ها شتاب شعلهء گرمِ نگاهت بر رُخم می درخشد همچو نور آفتاب
بر رخم هر گز نمی خندد امید کی شراب زندگی در ساغرم شعر من تسکین به حالم کی دهد نیست ،غیر از اشک و غم در دفترم
شعر من همرنگ این دنیای من درد تلخ قصه فردای من وای! برمن عاشقانم بعد من سر کشند افسانهء شبهای من |
