سید فریدون ابراهیمی

 

 

پاره پاره ز تو خلق میشوم

  

میمیرم و دوباره ز تو خلق میشوم

محو تو پاره پاره ز تو خلق میشوم

 

یک لحظه در شبانه ترین درد گم شوم

یک لحظه هم ستاره ز تو خلق میشوم

 

پاییز!

        آه!

            ریخته ام

                        برگ

                              برگ

                                     برگ

حرفی بگو بهاره ز تو خلق میشوم

 

یخ بسته ام، کبود شده جان سپرده ام

آتش فشان، شراره ز تو خلق میشوم

 

بدرنگ و بدخو و بدفرجام مرده ام

دوباره ماهپاره ز تو خلق میشوم

 

11 جنوری 2009

کابل

 

چف

 

 

تا بوسه یی ازش طلبم اف کند صنم

با فحش و ناسزا طرفم تف کند صنم

 

مضمون کند مرا و بخندد، به ریشخند

... و یک پیاله چای تعارف کند صنم

 

از شرم آب آب شوم زیر پا شوم

آنگاه باز گشته تاسف کند صنم

 

گاهی به طعنه نیش زند بر دل و گهی

الحمد خواندو به دلم چف کند صنم

 

یک دفعه تیز تیز رود دور... بعد هم

گامی عقب نهاده توقف کند صنم

 

□□□

 

این طالع منست که طغیان نموده است

من خاک خاک گشته ام و پف کند صنم

 

10 آگست 2008

پیشاور

 

 

یک دو سه حرف

                                                     

همیشه در کله ام موج میزند سخنت

و بعد یک دو سه حرفی که بسته شد دهنت

 

اشاره کردی و گفتی که میروی به سفر

بدون اینکه نظر افگنی به یاس منت

 

ز یاد کی رود آن روز، آن محافل و آن:

به ناز چرخ زدن، رقص کردنت، اتنت

 

که نقش بسته به دل لحظه لحظهء دیدار

و آن به زیر زبان گفتن تنن تننت

 

□□□

 

از این خزان زده گی ها چنان سفرکردی...

که هیچ برگ پیامی نداد از آمدنت.

 

6 سپتمبر 2008

پیشاور