کودک فقیر 

آســـوده نیســـت کودک میهـــن روان تــــان

ترکیده ســرد و خشــک بلــــرزد لبـــان تان

چشمـان ترس مضطــرب وحال تان پریــش

آشفته سر فسرده تن و خســـته جـــان تــــان

*      *        *

داری عـــذاب شـــاقه تــــرین رنـــج کار ها

بـــــر دوش کـــودکانـــهء تو پشـــــته بار ها

محـــروم زمهر پاک پدر خســـته ای پســــر

دردا، ز دســـــت اهریمن یی زرد و زار ها

*      *     *

نــوزاد فقـــر بـــر سـر خا ک زاده میشــوی

بـــی ناز در ســـرای غم ایســتاده میشـــوی

در کــو چهء نــه علــم و نه تعلیم و معـرفت

در محرومـی و رنـــج خود آماده میشــــوی

*      *       *

هـــــر رهگــــذ ر که میگــذرد عذر ها کنـی

با کـــار جبـــر منــــت هــــر اغنـــیا کنــــی

رنجم دهد تو دســـت طلـــب می بـــری دراز

از عابـــران  ره تـــــو درهـــــم گــدا کنـــی

*      *       *

کـــو حـــامی کـــه راه تــرا رهنمــا شـــــود

از صدق  دل به صحبت تو هم صــدا شـــود

بنیــاد رشــد معــرفت از ذهن کودک اســت

ســالم تــرا کی پــرورد و راه  بـرا  شــــود 

*         *         *

تعلیـم و علـم در دل هـر فـرد ما رواســـت 

جهـدی کنیم به کودک ، آینده ساز  ماســـت

زایـــل شــــود زعلــم الـــم هــای جاهـلــی

دانش سعادت اســت و بهای زگنج هاســت

............

میداشتم 

می ربودم عشــــق تو گر باورم میــداشتـــم

می شـــدم ســـر شار توگـر در برم میداشتم

آه ســـرد بیتــــویی را می زدودم از نفـــس

شعله ور تر می گداختـــم اخگرم میـــداشتــم

عالــــم دل را به تسخــــیر کرم مــــی تاختم

تاج عصـــیان زعشقـــت را سرم میـــداشتم

رویـــه میکـــردم به پیــــوند محبــــت نام تو

از وفا و همــد لی ها،استـــرم میــــداشـــــتم

در قد مــگاه تو گل میکاشــتم من از گـــلاب

سبـــزه می رســـتم ز تو، باغ ارم میـداشــتم

بال را بر شــــوق تــو پرواز میـــدادم زبـــند

تـــا ازیـــن دامـکـاه راه دیــگـــرم میـداشتــم

بــزم را با عاشــــقان بـر پا میکردم چو عـید

سالـک راه تو میگـــشتم حــــر م میـــــداشتـم

تار شب رامیگسستم زین شب یلدای خـــویش

باتـــو بــــودن میســـرودم دل برم مــیداشتـــم

............

آزادگی

بی گناهان زیرپـــای ظلمتیان شـــد تـــباه

بی صدا درزجرتاریک میکشند روزسیاه

تشنگان معرفت خواروزبون اند و حزین

زاهد ظاهرنگرباطن پراز ننـــگ و گــناه

هریکی از قدرت از زور مینازند به خویش

سبحه و دستار زیب انجمن سازند به خویش 

در جهالت بگذرد خـوار و غـــریب ملتــــم

متفق بر ماجرا همراه و همرازند به خــــویش

گر نباشد دانش و  فرهنگ آبـــادی کجــاست

جهل و گمنامی بسر بردن نکو یادی کجاست

کهنه اندیشیدن تو جـز ره بیــــراهــــه نیست

دست ظالم گربلند است ره زآزادی کجـــاست

ظلمت و آوردن فقرو جهالت کارکیست

زن که دربیدانشی افسون شود اظهارکیست

آشنای هرچه ظلم است درگریبان وطــن

شیوه درفقرومذ لت  زیستن افکار کیست

کان تاراج  برده بر خود کیسه  زر ساختند

خون ناحق ریخته ضم قهرمان  ،گرساختند

آفتابی بنگـــرو با دســت  پـنهـــانش  مـکن

هر چه راه جهل بود با هم یــک درساختـند

خومگیر با کارجهـل وذ لت و دام آورد

در امید نیک زیستن رنـگ ابــهام آورد

یک قدم دور از مظالم پیشه باید راه زد

بیدریغ  با دیو همره  بـــــودن آلام آورد

جای دارد هرچه باید دروطن ایثار کرد

شیوه آزادگی در شأن  خود  بیدار کرد

راه بهتر زیستن باید  بیامـوزیـم  مـگــــر

متحد بود و به میهن یک برابر کار کرد

مخمس بر غزل سیمین بهبهانی

گل انتظار

ببــــراین پیـــــام ما را بگـــــو آن نگــــار ما را

زچـــه رو نـــهان نمــــودی غـــــم آشکار ما را

به خزان غــــم نــــشانــــدی دل بیقــــرار ما را  

ز چه جـــوهــــر آفریــــدی دل داغــــدار ما را

که هزار لاله پوشد پـــس از ین مــــزار ما را

*        *

بعـــد یک نگاه گرمت بعد یک جدایــــی دردی

تو چرا نپرسی از من خموش و سکوت وسردی

خــبرم نگــیری از مهــر ز جفا رسیـــد ه گردی

تن من چرا بسوزی که خود این گــناه کـــردی 

تــــو که بوســه گاه کــردی لب پر شــرار ما را

*        *

نه دمیدی  چون نسیمی سوی این حد یــــقه دیگر

نه نظر نمــودی بر من  غم جان من فـــــزون تر

زجفای تو جهـــانم شــــرر اســـت شرارو اخـــگر

چه کنم جز اینکه گویم : بنگر به لطـــف بنــــگر

د ل گــــرمســـــــوز ما را رخ شرمســــار ما را

*    *

زکفــم تــــوان گرفتــــی ز بــــرم  قـــــــراردوری

گــــل انتــــظار نشــــا نـــــدی ز بر کــــنار دوری

زجــــفای خود کشــیدی تــــن مــــن به دار دوری

زسرشک نم  فـــشا ندی به بنفـــــــشه زار دوری

که ز بــــــوته ها بچـــــــینی گل ا نتــــــظار ما را

*       *

نه تــــرانه  وصدایــی ز د لــــم فســـــانه گــــوید

نه ســـــــرود شــــا د مانـــی نه گـــل وفا که بوید

نه زشام تار( یلدا ) سحـــــری که را ه جـــویـــد

نه زکــوی جان  (سیمین) نه گلی نه سبزه روید

دل رنـــگ بو پســـند ت چه کــــند بــــهار ما را

 ......... 

درتارگاه خاطره انــــشاد کــــن مرا

چون نوریک ستاره یی فریادکن مرا

در آسمــا ن آبی هفت رنــگ کهکشان

با رنگ سادهء سحر ایجاد کن مرا

در موج بیقـــرار تمنای  من شـــب

با هم صدای شـرشـره بیداد کن مرا

هردم هوای عشق مرا پرورد به دل

در سر خیال شیوه  صیاد  کــن مرا

در بال  آرزوی  هوای  تو می پرم

این ناتمام قصهء شـــور وفســـانه را

ازعشـــق  واز تـــرانهءآباد کــن مرا

بر هر نهاد  محـــرکه  بنیاد کن مرا

ا ز صبحگاه رنگ محبت سخن بگو

بگسل ز غصه تارغم آزاد کن مرا

یلدا) اگر  گسست  طناب زمانــه ها

باری چو بزم آینه ها یاد  کــــن مرا