کُشته ي چشم

داغانِ داغِ عشقِ تو هستم چو لاله زار

نفرین کجا کنم به ستم کردِ روزگار

داني خودت به عمقِ دلت اي امیدِ عشق

قربان شوم به چشمِ سیاهت هزار بار!

نذري نموده ام، دل و جانم بیا ببر

جانم! شکوه عشقِ من و خود نگاه دار

بر گرد بیا به کلبه ي ویرانه ام دمي

باري سرم به دامنِ پُر مهرِ خود گذار

در کوچه باغیي که گذرگاه ي عاشق است

برگِ دلم نشسته به راه ات به انتظار

تا گردشِ نگاه خُمارِ تو دیده ام

مستم ز جامِ دیده، چو مستِ شراب خوار

نازم به سرخ رنگِ لبانت که هر بهار

رشکِ هجومِ لاله ي سُرخي تو در مزار

عاشق که در دیارِ تو تسلیمِ بیخودی ست

ترسي ندارد از ستم و رقصِ روي دار

والئه که صبح و شام و سحر با خیالِ تو

زاري ست کارِ عاشقِ سرخورده، زار زار

دیدم که در دیارِ تو از پا فتاده اند

تسلیمِ شوقِ عشقِ تو یک نه دوصد هزار

اي نغمه خوانِ عشقِ من و دل که رفته اِي

بلبل، به سرو لانه نماید نه در چنار

من کشته ي دوچشمِ سیاه ي تو گشته ام

جانا، نگه دریغ ازین عاشقت مدار!

آن چیست در دیارِ تو کز خویش رفته اند؟!

شیخِ هزار ساله و طفلانِ نیسوار

صد سال از قفاي قطارت دویده ام

باشد رسم به مرزِ تو در آخرِ قطار

واکنون که در شعاعِ وجودت رسیده ام

باید چه کار کرد، بجز چرخشِ مدار؟!

اي لعبتِ نیازِ من و نازِ عاشقان!

شمعِ فریدِ خود شو و بیگانه را شرار

جدي 1388، فبروری 2010، سانفرانسسکو

آبستنِ عشق

ای واي چقدر سردم، چون برفِ زمستاني

تبعید شده ي عشقم، در گوشه ي باراني

سرد است سراي من، بی بام و در است خانه

رو سوي تو آوردم، زین عالمِ ویراني

ای دوست بیا بنگر، داغي که عیان گشته

از خجلتِ هجرانت، بر صفحه ي پیشاني

از بهرِ سرشکِ من، کم کم به مدارا شو

زنجیرِ جفا بُگسل، از گردنِ زنداني

چرخنده ي چرخانم، ثابت به ثباتِ عشق

غرق آبه بحرِ ناز، بر محورِ توفاني

ماه اِي رمضان رفته، عید است بپیشِ رو

"اینک من و اینک" سر، نزدیک شده قرباني

خشک سالِ ادب در پیش، با من تو مدارا کن

چشمانِ غزل گویت، هست شعشعه ي یزداني

دانم من و میداني، روزي که تو باز آیي

خوانم ز نگاه هايت، بس آیتِ رحماني

هم سرخي و هم سبزی، هم نیلی وهم آبي

رنگي که ز تو خواهم، هست رنگِ گلستاني

سخت خسته ي تنهایم، باخته به قمارِ عشق

مگذاري ازین بیشم، در حالتِ تاواني

سر تاجِ جهان بودم، فارغ ز غمِ دنیا

ميکردی دوصد بوسه، هر روزه که ارزاني

بس تیرِ جفا خوردم، از غیبتِ چندینت

می گفتی که جاناني! جانانه ي جاناني

یک جامِ دگر سر کن، ساقی ز خمِ خُسرو

شاید بتوان بگریخت، زین خواب پریِشاني

دیوانِ غزلهایم، کآبستنِ عشقِ ماست

پیشکش به نگاه ي تُست، در مقطعِ پایاني

فرید طاهري

سرطان 1388، جولاي 2009، سانفرانسسکو

هزار چهره

ما ایم و سینه ي که سرِ راه ي آرزوست

شور و شرار و ناله ي پُر آه ي آرزوست

سر کرده دل به راه ي تو شیرین ترانه اِی

اکنون که در دیارِ تو چون شاه ي آرزوست

اي آشنا! حذر بنما از دروغِ او

در کارگاه ي عشق چو یکي کاه ي آرزوست

مگذار عاشقت به شرارِ از آو و آه

ایستاده بیکسي بلبِ چاه ي آرزوست

مگذار که بیش ازین رگِ دل آتشین شود

سر کرده راه ي عشق و هم همراه ي آرزوست

دل شعله باز کرده به راه ي تو این زمان

مغروري اش نگر که چو یک ماه ي آرزوست

سر کرده دل براي تو اشکي چو جویبار

مُحتاجِ لحظه لحظه ي تنخواه ي آرزست

سید نماي شهر شما گرگ گشته است

روباه، هزار چهره ي گمراه ي آرزوست

فرید طاھري، جدي 1388، جنوري 2010، سانفرانسسکو

رنجِ درون

دل به رهت غرقه ي خون واي واي

زخمِ جگر گشته فزون واي واي

تیرِ ستم دوزِ تو بر دل نشست

عقل مشرف به جنون واي واي

زخمِ جگر از غمِ دوریي یار

باز شده رو به فزون واي واي

گفت مرا قاصدکي، گشته اِي

همدمِ آن ابله ي دون واي واي

بختِ نگون گشته ي عاشق ببین

دي به اِرم حال برون واي واي

گتشه به دل عاشقِ غمدیده را

عرشِ فلک سر به نگون واي واي

از قدمِ زلزله ي عشق خود

کرد دلم زیرِ ستون واي واي

بي تو به  چشمانِ دلِ عاشق ات

بر فلک است حالِ سکون واي واي

وعده ي دیدار و دلم می تپد!؛

گاه برون گاه به درون واي واي

بي نگه ات سر به سرِ شعرِ من

شکلِ الف گشته چو نون واي واي

شعرِ فرید شعرِ ستم ھاي تُست

هر غزلش رنجِ درون واي واي

فرید طاهری، حوت 1388، مارچ 2010، سانفرانسسکو

شگوفه

آمد بهار و وعده ي ما  تا شگوفه است

شور و شرار و مستیي  با شگوفه است

لبخند به لب بزن که ز اسرارِ عاشقي

گوش و کنار و لب لبِ دریاشگوفه است

بنگر که از شکوه ي برازنده ي بهار

بر گردِ جامِ لاله ي حمرا شگوفه است

سرخوش بهار عشق رسد، سردي می رود

امروز روزِ ژاله و فردا شگوفه است

یک عمر انتظارِ شگوفاییي توییم

کاین جا علاجِ درد و مداوا شگوفه است

بنگر به صحنِ سبزِ چمن اي رفیقِ من

بر دور و پیشِ لانه ات هرجاشگوفه است

زان یک نگاه ي سبزِ تو تا جلوه ي دمید

بر جام ما و ساغر و صهبا  شگوفه است

بر می درم غبارِ علایق امیدِ من

حالا که مالِ تو من و از ما شگوفه است

زیباست این سرودِ دل انگیز زندگي

هر سو به یادِ لاله ي صحرا شگوفه است

بهرِ نگاه ي نرگسِ شهلاي تو! عزیز

رويي زمین و ماه و ثریا شگوفه است

نازد بهار و سبزه به خوشبختیي دلم

جانا! فداي ناز تو، زیبا شگوفه است

فرید طاهری، حوت 1388، مارچ 2010، سانفرانسسکو