همصـدا
ای همسـکوت ِ خسـته ای من باز کن لبـی
تا با بهـــانـه ای من و دل همصـدا شــویم
بـر خــیــز و از تحصن نا گفته ها بر آی
تا نـا خــدای کشــتی بـی نا خـــدا شــویم
دیگر سکوت را نشکستن ، شکستن است
آواز ده که وصلــه ای قـلـب ِ دوتا شویم
چشــمان شـهــر منـتـظرِ روی آشـناست
آیـینـه ای نـمــــا کـه بـدل آشـــنـا شـویم
ما را که مانده ایم در این نیمه راه ، بسی
بخــرام تا ز پای تو صاحب عصا شویم
این آخرین تبسم صبح است بگوش شهـر
جـــرار تر بـیا که بفــــــردا رها شـویم
..................

مـــرا هـــرسـو خیـالاتـم بـرد ، روی تـو میـبـینم
نـمــازهــرسـوگزارم ، قبله را سـوی تو میـبـینم

حـضــور نــور دریــا میشود در خـلـوتم شــبها
به مــد آســـمان تــا مـــهـر دلجــوی تو میـبـینم

شـفـق تـا میگشـایـد روزن صـبـح نخسـتـیـن را
صلات غـنچه ها گل میکـنـند ، بوی تو میـبـینم

طـلـوع ِ بی غروبی میـشـود پـیدا که تا خود را
دوان ســوی تو میـبـینم ، دلــم کـوی تو میـبـینم

به شـوق جستجـو تا تشنه کام آن رشته میگیرم
کویر ِ پـُر عطش را ، رورد آمـوی تـو میـبـینم
..........................
تو سبز و جاودانه ای ، تو عشق بیکرانه ای
شکوۀ هر ترانه ای ، به شهر دل یگانـه ای

تو باغ پـُر بهار شعر ، تو موج بیقرار مهر
تو رویشی تو تابشی ، سرود شاعـرانه ای

تو میـپری به اوجها تو سرکشی چوموجها
تو بال پرتوان عشق ، تو اوج هر ترانه ای

تو تازگی بـــهــار را تو جنبشی قــرار را
گشایشی حصاررا ، طلوع ِصبح ِ خانه ای

تـو راوی روایـتــی بگــوش انـتـظار ِ تلخ
تو شهــد خـنــده ای بلب پــیام دلـبـرانه ای
..............

امشب انیس ناله ای تصویر میشوم
پیوسته از سکوت خودم سیر میشوم
با دامنی همه پر قطره های اشک
با گرمی خیال تو تبخیر میشوم
در امتداد ِ جادۀ تنهای و سکوت
با گامهای خسته سرازیر میشوم
از اوج تا به پهنۀ دشوار جستجو
من با مداد ِ حادثه تحریر میشوم
تا غیر تو کسی ننوازد سرود من
با هرکه غیر تو ، همه درگیر میشوم
گر بشکند سکوت و بروید جوانه ای
با مهر در بهار تو تکثیر میشوم
................

دیدی که باز پنجره ها پُر غروب شد
ابر ِ بدست باد بلند از جنوب شد
دیدی که آن درخت تنومند به فصل بار
بازیچه ای« لجوجترین دارکوب» شد
دیدی که آن غروری پُـر از ادعای منگ
با چکش ِ خطای خود اش میخکوب شد
سر خورد آرزو و بهار ِ ندید و مـُرد
آری دوباره باز شکستیم چه خوب شد
آن افتخار کو که گلو میدرید و گوش؟
گر بود یا نبود ، ترک خورد رسوب شد

...................

مــرا هــر ســو خیـالاتــم بـرد ، روی تو می بـیـنم
نـمــاز هر ســـو گــذارم قبله را سوی تـو می بـیـنم
حـضـور نـــــور دریــا مـی شــود در خــلوتـم شــبها
بــه مـد آســمان تـا مـهـــر دلــجــوی تــو مـی بـیـنم
شـفــق تـا مـی گـشـایــد روزنِ صبـح ِ نخستـیـن را
صـلات غـنچه هـا گل می کنند ، بـوی تـو می بـیـنم
طلـوع ِ بی غـروبی می شـود پـیدا ، کـه تا خود را
دوان سـوی تـو می بینم ، دلـم کــوی تو مـی بـیـنم
به شوقِ جستجـو تا تشنه کام آن رشته می گـیرم
کـویــر ِ پـُر عـطـش را رودِ آمـــوی تـو مـی بـیــنم
...................

انـگـار در سکـوت من امـشـب صدا تـویـی
شــیـدا تـریـن قـنــاری ِ فـصــل وفــا تــویـی

یـکـرنـگ ، پـر طـراوت و لـبـریــزازامـیـد
شـاهـکار ِ جـاودانـه ی دـست خـــدا تــویـی

امشب هوای ِ کوچه پر از رنـگ باور است
آری ، حضـور ِعـاطـفه هـا را هـوا تــویـی

بس ساده می چکـد ز قـلم واژه های مهـــر
شمـع ِ فـروغ ِ عمـق ِ دل ِ واژه هـا تــویـی

هر جا ، به هر قدم ، به هر کوچه هر گذر
تــو ابـتــدای هــر سـخـن و انـتـهـا تــویـی

دیگر کویرخشک و زمستان برید و رفـت
فــصـل هــوای تـازه و رمــز بـقـا تــویـی
...................
عاشــق ِ شــعــر ِ بلـندم ، کــه بـلـنـداش تـو باشــی
ســـاز و آوای خـوش ِ قـامـت ِ هـجـــاش تـوباشــی
پــــرده گــم میـکـنـد از غـفـلــت ِ یـاد ِ تـو تـــرنــُم
زنـگ ِ تـاثــیر در آن ســـاز کــه آواش تـوبـاشــی
لکـنـت افـتـد بــه زبـانــی کـه نگوید دگر از عشـق
عشـق داند کـه صــفـات هــمه اجـزاش تـو باشــی
مـیدود بـر رگ جـان جـوهـر ِ احـساس ِ لـطـیفــی
گـر بـه مـضـمون ِ غـزل عاطـفه پیماش تو باشـی
هیـچ بحـری نکند سیر ، لب ِ لب تشنه ای عشقی
مـگـر آن قطـره که سـر چشمه و دریاش توباشی
گـل به دامـان ِ غـزل میـدمـد هر فـصل به تکـرار
خـــُرم آن بـاغ کـه آرایـش ِ گلـهـاش تـوبـاشــــی
صبــح از پـنجــره ســرزد که پـیـام ِ تـو بـیارد
در غـروبـش هـمه دیـدم ، که تمناش تـو باشـــی
...................

عاشــق ِ شــعــر ِ بلـندم ، کــه بـلـنـداش تـو باشــی
ســـاز و آوای خـوش ِ قـامـت ِ هـجـــاش تـوباشــی
پــــرده گــم میـکـنـد از غـفـلــت ِ یـاد ِ تـو تـــرنــُم
زنـگ ِ تـاثــیر در آن ســـاز کــه آواش تـوبـاشــی
لکـنـت افـتـد بــه زبـانــی کـه نگوید دگر از عشـق
عشـق داند کـه صــفـات هــمه اجـزاش تـو باشــی
مـیدود بـر رگ جـان جـوهـر ِ احـساس ِ لـطـیفــی
گـر بـه مـضـمون ِ غـزل عاطـفه پیماش تو باشـی
هیـچ بحـری نکند سیر ، لب ِ لب تشنه ای عشقی
مـگـر آن قطـره که سـر چشمه و دریاش توباشی
گـل به دامـان ِ غـزل میـدمـد هر فـصل به تکـرار
خـــُرم آن بـاغ کـه آرایـش ِ گلـهـاش تـوبـاشــــی
صبــح از پـنجــره ســرزد که پـیـام ِ تـو بـیارد
در غـروبـش هـمه دیـدم ، که تمناش تـو باشـــی
....................

نگـفـتمت کــه شــب آیــند و راه برات برند
به منجلاب ِ هـــوس گنگ و بـیـصدات برند
نگـفـتـمت کـه تـو فـــریاد ِ بی گـلـو گردی
به شهـــر خویش غریــبانه کو بکــو گردی
نگـفـتـمت کــه بــه نــانـیـدنت نـمـانــد نــان
بــرای کـنـدن جــانت دگــر نمـانـــد جـــان
بـبـین که فاصلـــــۀ صبح و شام کـم گردید
وپـــای صبح به مکـــارگی قـــلـم گـــردید
بــروی پـــرتــو خورشــید هم حجاب زدند
به جسـم خسته دلان زخم ِ بی حساب زدند
بـبـین که بـاز در آغــاز راه ، سنگ شدیم
اســـیر و بسـته و زنـدانــی فــرنگ شدیم
بـدان زمــیـن که تا سـایه ای فـــرنگ بود
مُـدام دسـت ِ تـو و ماشــه ای تفـنگ بـود
تــو در حــوالی ِ شبهــای سـرد ِ پایـیزی
وسالهــاســـت کـه تو رهـنورد ِ پایـیزی
*
مجــال کــــو کـه بسویـت نگار برگـردد
کجــاست روزنـــه ای تا بهـار بـرگـردد
بگو «مجاهد ِ توفان سوار ِ دریا نوش» !
که آن جهــاد تو بود از برای بالا پوش ؟
یکی بـراندی و صــد تا به خانه آوردی
بــه آبـــروی نمـــانـدت بهـــانه آوردی
ترا به قیمت خون ِ بـرادرات نان است
بکـُش برادر خود را که بوش نالان است