لحظه ِ امید

میتوان از عشق ،بایک حرف دنیا گفت

یا ز ژرف دیده با دلها سخنها گفت

میتوان با حس ِ خوب وروشن یک صبح

سرزد از خورشید یکدم روح اشیا گفت

خواب زیبای کبوتر ها معنا کرد

رفت تا پرواز، از معراج ِ رویا گفت

از لبان پر  سرود ِ  رویش وسبزی

عاشقانه خواند ،لالایی فردا گفت

عشق را لبخند زیبای خداوندی

عشق راز خلقت ِ آد م و حوا گفت

عشق را معنای رویش، رُستن یک بذر

از حصار خاک سوی ذات یکتا گفت

عشق  را تعریف از نو  کرد با طرحی

عشق را اینبار   با تشبیه ِ   زیبا گفت

از زبان سرخ شرح سبز اورا داد

آتشینش خواند و عالم سوز اورا گفت

پر تلونهای زیبایی ِ  روح  انگیز

سرخ سبزو زرد ..رنگارنگش  حتا گفت

عشق را الهام و کشف شاعرعاشق

عشق را  گاهی خدایش میشه اینجا گفت

عشق راچشم ِ حقیقت  گفت دانایی..

وسعتی از  درک و فهم  ِ ما بالا گفت

پگاهی

اکتبر 2009

..................

دلم ز اینهمه تذویر صد تریشه شده

خراب ِ این شب ِ دلگیر اندیشه شده

نمانده باورم حتی به هر چه آیینه است

که هرچه آیینه بینم فریب -پیشه شده

دگر زمشرق ِ امید ِ ما سرنزده

سپیده های که خاموش تا همیشه شده

چه روزگار ِ که فریاد در گلو بشّکست

چه روزگار ِ که باران ِ تیغ  و تیشه شده

هوای سرد و زمستانیی حکمفرماست

وخون عشق ز سرما میان شیشه شده

نم ِ صداقت ِ در چشمها نمی بینم

کمین ِ رنگ  ، فریبانه های بیشه شده

چه شد که عشق درینجا میان اینهمه درد

اسیر مانده  جدا از تبار و ریشه شده

فرانکفورت

اکتبر 2009

......................

ازین زمانه ِ پرکین بسکه بیزارم

نهال عشق شکستم ز باغ ِ  پندارم

به برکه های نگاهم که ماه میخندید

فضاش گریه بیآلوده ، درد میبارم

هزار پیچ تب ِ لحظه هاست بینایی

چه آزمونی ، خدایا ؟ چرا  گرفتارم ؟

سفر کنم ، نتوانم که پای بسته ترین

کجا روم ؟ که رهانم خودم و افکارم

دو  بال کاشکی میداشتم پریدن را

دو بال تا که رَهم زین محیط ِ آزارم

ز بغض خسته چه گویم کو آن  گوش ِ سخن

کی را بگویم ازین درد ها که من دارم

....

کی را بگویم ازین درد ها که من دارم...

اکتبر

...................

این شام با حضور تو پر نور میشود

از خنده ات احاطه ی غم دور میشود

شهد حلال وسوسه هایت که میچکد

این خانه خانه ِ غزل و شور میشود

غوغای شاد و شوخ ِ  نسیمی که میوَزَد

خوش فصل  دیگرم ز دمت جور میشود

این شام در کنار همین مهربانیها

در قاب عاشقانه ی محصور میشود

با چشم آفتاب که آکنده یی حضور

خود چشم تیرگی ز رخ ات کورمیشود

اینجا درین زمینه ِ آیینه  و چراغ

شب میرود ز دیده  گم و گور میشود

پگاهی

فرانکفورت سپتامبر

............................

درین محیط که لبخند زندگی گم شد

هُبوط غم ، قفس ِ سینه های ِ مردم شد

درین محیط که هرسوش جنگل ِ تازه

جوان ناشده ،آتش گرفت ، هیزم شد

و عاشقانه گیی کشتدانه های زمین

بخاک ماند ، اسیرانه بغض گندم شد

پرید خیل ِ پرستو، نماند باغ  ،  بهار

چی خاک برسر ِ گلهای ِ نو تبسم شد

برید شاخ تراوت تبر زهرچه درخت

تهی ز چهچه درختان ِ پـُر ترنم شد

هجوم ِ واهمه باراند  ابر ِدلتنگی

و شام ِ آمده   اندوه را  تداوم شد

کو دست ؟،کو دل ِ ؟ کآراید عاشقانه بشوق

سرای را که  پر از مار ، پر ز کژدم شد

******

درین محیط که لبخند زندگی گم شد.....

......................

بمن سپیده ترین لحظه ِ امید  ، تویی

رسول  ِ باور ِ آن جلوه های دید  ، تویی

گرهگاه ِ حواسم ز هر سمت و سوی

که منتهی شود آنجا  خط ِ رسید ، تویی

پُرم زشعر ،پرم از ترانه میبینم

ز انفجار ِ چنین لحظه ِ پدید ، تویی

رسَم به عشق بگیر آی دست احساسم

که آن  نشانه ِ زیبایی را نوید ، تویی

ز آبگون ِ دل ِآسمان ِ الفت ِ من

طلوع ِ روشن ِ آیینه های عید ، تویی

نوشته های دلم پُر سطور ِ رنگیی عشق

بنفش ، سرخ ، گلابی به این سپید ، تویی

همو که در نفس ِ تازگیی این غزلم

حریر ِ سبز ِ  خیال ِ  مرا تنید ، تویی

فرانکفورت/ جوزای 1388