Home    Archive    Contact    Links    Communication
 
 

 

بر سر کوتل   رباتک  کبکی  پیشاپیش میخرامید  بیهراس  .

 این شعر را به  آن یار سمنگانی  میبخشم  .

 

 

از رازق رویین

 

کبک

 

بر پشته یی  از اسپند های  تازه

                                                                        میخرامی

و میخوانی 

خواب سبز پسته زارانی  را که دیریست

قاطرانی  با بار های  شرمساری

در بارکده های  ( پاره  چنار )

ریشه هایش را

                                             خشکانده اند .    

ومن ؛

 آفتاب را  دنبال میکنم

 در نیمه  روزانی  دلگیر 

و میرانم بر راهی که شاید 

                           سهراب  آنرا  پی سپرده است .

بار بار

اینجا

 

آه  ،

چه بویی از تموزانه های خاک !

رباتک  ؛

گل بر سر  نزده است

سالهاست   !

اما

اینجا و آنجا

دستارک  گلگونه یی دارد

شاخی را که در دور دستها                         

 سدا  میزند  ما را

و تو ای کبک زیبا

چه به ناز میخرامی

                                  پیشاپیش                       

    چه  بی هراس    !

در منظر چشمانم

 

 

بخوان آن کتیبه  را

                                                   از بر

یک بار دیگر :

کب کَبَک  کب کَبَک کب  کَبَک

 

 

ای کبک دری

 هرچند من  «کَرَم »

و تو « گنگ خوابدیدۀ » من  .

 

دیوان اکوانی

و مقدس نمایان  همسوی هممرز

سده  هاست  بی تو

بی من

قَل قَله میکنند

بیگانه گی را

ژاژ های  سرگردانی  ما را  .

 

ای کبک دری  !

گردان کن آن خروشتیهای خوش آهنگت را   !   

آن  آوای  اوستاییت  را    !

 

مگر باری نسروده بودی  :

( فروخته بادا روش ! )

( خنیده گرشاسپ هوش !

 

بپر  !

روباهی در کمین است   

نازنین  !

   

 

جوزای 1387

راه کابل - بلخ

 

 

 
 

 

شماره دوم ديدگاه ‌- ادبيات ‌- ٢٠٠٩