اسد بدیع

ناکجا...

چقدر آه شوم تـــا بــــــه کشیدن بــــرســم

چقدر راه شــــوم تــــا بــــه رسیدن بـــــرسم

دردی خشمــی بگلــــــودارم و نافــــریـــــــادم

چقـــــدر نالـــه شوم تا بــــه شنیدن بــــرسم

همه  پـــــروازشدم تا کــــه رسیدم بـــه خـــودم  

چقــــدر بـــــال شــــوم تا بــــــه پریــدن بـــرسم

من که یک لرزه دلم ، با همه ی هستی خویش

چقـــــدرشوق شــــوم تا بــــــه تپیدن بــــرسم

ماتـــــم در بـــــدری قـــــابل یک گریـــــه نشـــد

چقــــــدر اشک شوم تا بــــــه چکیدن بـــرسم

هوس وصل زخامیست ،  نـــدیــدن عشق است

چقـــــدر چشم شـــــوم تا بــــه ندیدن بــرسم

منــــــزل وصـــــل ز آیینــــــه گــــــذشتن دارد

چقــــــدر گـــــام شـــــوم تا بــــه دویدن  برسم

همه خورشید شـــــدم ، لیک در آغــــاز شبم

چقــــدر صبح شــــوم تا بــــه دمیدن بـــرسم

درد نــــــاگفته ، گلــــو گیر گـــریبانــم کـــــرد

چقـــــدردست شـــــوم تا بـــــه دریدن برسم

باغ...

نـــــــه خـــواب میشکند نـــی سپیده میگذرد

عجـــب شبی ست فلــــق نـــادمیده میگذرد

به باغ     سرو نــــروید بغیــــر چوبـــــه ی دار

پــــرنده نیـــز زشــــــاخش رمیـــده میگذرد

زبسکه ســـــرو  تبــــــر خورد در مقام خزان

بهـــــار شبزده   قـــــامت خمیده میگــــذرد

سفیـــــر  نـــالـــــه ی پــــرهیبـــت نیستانی

بـــــر آستـــان دو لب نــــارسیــــده  میگـــذرد

صـــــدای ضجه ی قربانیان ز عــــرش گذشت

فلک کـــــر است و یـــــا نا شنیده میگــــذرد

چه شد که رستم دستان به پیش دیو سفید

کمان بـــدست ولـــی نـــاکشیده میگــــذرد

ببین که فاجعه از ریشه ســــوخت فــــردا را

وعمـــــــر باغ طــــراوت نـــدیـــده  میگـــذرد

چوسنگسار شود نـــــــور , دختر خـورشید

قبای خویش بــه آتش کشیده  میگـــــــذرد

خدای جنگ  دو دستش پر از رسالت مرگ

ز هــــر لبــــی گل لبخنـــــد چیــده میگذرد

چــــراغـــــدار رۀ عشق بــــا کلیــــد نجــــات

زهـــــر تبار  دلـــــی بـــــرگــــزیـــده میگـــذرد

به هر قبیله که  سروی شکست، مادر عشق

هــــزار ســـــرو دگــــــر آفـــــریـــــده میگذرد

تو بودی...

گـــــــــــر در دل من عشق نفرسود ، تو بودی

از آیینه ام شُست   گلُ ِ  دود  ، تـــــــــو بودی

آنکس که مــــــــرا یــک شبی آراست ز دردی

در قطــــــره ی مـــن ، بحـــــر بیفزود  تو بــودی

آیینه مــــــرا رمـــــزِ شب و نـــــور بیامــــوخــت

وز آنچه مــــــرا منع نفـــــــرمــود  تـــــو بــــودی

در شــــــــــام سکوتــم ، غــزل و بیت تــو دادی

در تــــــــــــــار صدای دل مــن  پــود  تو بـــودی

آنگاه که شب پنجـــره مـی بست بــــــــــرویــم

ازجنس چمــن ،لحظه ی مولود  تـــــــــو بـــودی

هــر شب بـــــــه امیدی کـــــــه ببارد گل بـــاران

چون دانــــه ی شبنم ، خبــر زود ، تـــو بـــــودی

گه شیشه ، گهی سنگ ، گهی مشت به دیوار

در جنـــــگ شبــــم ، آنکـــــه نیاسود  تــو  بودی

در کشمــــکش بــــــاور و تــــــردیـــد که دیـــدم

آن چشمه ی جـــــان ، آن دم مـــوعود  تو بودی

درخلــوت من ،  یـــاد تــــــو مهتـــاب  بیآویخــــت

در خـانــــــــه ی من ، روزنــــــه تا بود  تو بــودی

پنجره...

صدای  کوچـــــه نیاشفت خواب پنجره را

نخوانده هیچ نسیمی، کتاب پنجـــــره را

تمام خانــــــه پر از درد نامــــــه ی تردید

به چاره کس نرساند ،  اضطراب پنجره را

به خانه خانه  ، شب آورد گار هدیـــه کند

به تشنگان سحــــــرگه ، سراب پنجره را

رکـــــود این شب بــــی انتظار میکشدم

بگام سنگ که بسته ؟ شتاب پنجـــره را

بــــــه جـــرم قاصدی نورو رهگشایی باغ

بریده انـــــــد گلـــــوی شباب پنجـــــره را

دری گشوده نشد در شبان کهنه ی شهر

کسی بــــــــه خانــــه نبرد آفتاب پنجره را

بهر کـــــــه مینگــــــری از بهار گوید و لیک

نهاده است بــــــــرویش نقاب پنجـــــره را

شماره دوم ديدگاه ‌- ادبيات ‌- ٢٠٠٩