|
روایات ماخ
گنجشک
چیغسی فرو خفته را بـه شـــاخ
بـیـدار کن به غـولـکِ بـــاز و کـــشِ فـــراخ
تـا
بشـکـند سـکـــوتِ دمِ احتـضــارِ بـــاغ
تــــا ســـرو کـاشـمـر زنـــــد، زادِ واد لاخ
کز
این سکوت پهنهی گردون گرفته شــرم
وز
ایـن رکـــود آتش مـا شــــد ز شاخِ تـاخ
تا کی
فـــرو به غم بود از کوفه تا به کـوف
راحـت
چـرا رمیـده ز هــر کوخه تا بـــه کـاخ
شاهین
بهسیر، سَهره اسیر، سار در سفر
گسـتاخ گشته کـــرگـس وادی؛ ز راخ، آخ!
شـــــور چغـوک جِتـکَه دهـــد بـاز را مـگـر
رسـوا
شـود عـقابِ برافگـنده طوقِ مــــاخ
تا
باز هلهله فتد از کـرز تـــــا بـــه کـوشـک
تـا
بـاز
ولـــــوله
فتـد از فــــــرزه تـا تـواخ
ســـــــم سـتـور تـــــو فـگـنـد بــــاز زلـزلـه
از
خـانـقـاه و خـیـبر و از بلـخ و شاد یاخ
گـویــد حکایت از تـو ز نـو باز شهــــرزاد
گردد
حمـاسهی تو روایاتِ شـاذِ مــــاخ
پنجشنبه 26 جدی 1387/ 15 جنوری 2009م
وادلاخ: وادی تنگ و درهمپیچیده/ تاخ: از
درختان شبیه درخت توغ که آتش آن بسیار دیر دوام میکند/ کوف از
محلات مربوط به درواز بدخشان. خانم فوزیه کوفی معاون شورایملی
افغانستان اهل این محل است./ کوخه: یا کوخ؛ زاغه، منازل
فقیران، کودلی./ راخ: غم و اندوه./ ماخ: زرِ ناب، طلای سره./
تواخ: تاواخ. مرکز بازارک ولایت پنجشیر./ شادیاخ: محلی در چهار
کروهی بلخ./ ماخ: اسم مرزبان یا والی هرات که یکی از چهار راوی
یا سخنگویان دهقان (تاجیک) روایات شاهنامه برای فردوسی بوده
اند.
یادها
خــاطـرات تــــو بـــــود در ذهــنـم
مگـس
تـنـــبـل تـــــابـســتــانــــــی
کـه
نــــه تـابـی بهنـشـسـتـن دارد
نـهرود، هـرچی تــواش مـیرانـی
* * *
عنـکبـوتوار تَـنَـد، کاهــــل و کُـنــد
یــــــادِ تـو رشـتهی ایـن خـاطـره را
لانـــه بـســتـــهاسـت دَمِ روزن دل
پــــــرده افـگـنـــده رخ پـنـجــــــره را
* * *
یاد
آن عـمـر هـدر رفته چــیســـود؟
کـــه هـجـــــوم مَـچَـکِ زنـبـــورسـت
لحـظـههـایش همـهگی نیش، گَــزِند
داغِ
نیـش و گَـزِشـش نـاســـــورست
* * *
مـیبـــــرم رشـک بهحلـزون در لاک
کـــه
سـحــرگـــــاهِ شــب بـــــارانـــی
می
خــــزد در خـود و در خـلوت خــود
فــــارغ از یـــــادِ غـــــــم پــنــهـانـــی
یکشنبه 8 جدی 1387/ 28 دسامبر 2008
بادبان در رهگذر باد
صَرصَرِ حادثه را شُـرطهیی پنـداشته اند
بـادبـان در گـذر بـاد بــــرافـراشـتـه انـــد
خیل
غـــواص به تگ در پی مـرجان، از آز
وین
نهنگان به هزاران صدف اَوباشته اند
سـر
شـوریده نـمـودنـد بــــه قربان کلاه
هستـی
را در گــــرو ثـانـیـه بگذاشته اند
زاغ
بـد یـمن و بـد آوای گجـسته پیغـــام
هـدهـد نیـکِ خجسته خـبر انگاشته انــد
بـهر
نـفی همگی خلق خدا غیر از خــود
سرِ
انـبـان صفت از کیـنـه برانباشته انــد
قـومِ
سـازنـدهی گرداب و کارندهی باد
غـیر
توفان و تـلاطم چی ثمر داشته اند؟
سخت
در حیرت ازآنم که چی خواهند درود
زین
همه هستهی توفانی که خود کاشته اند
پنجشنبه 12 جدی 1387/ اولِ جنوری 2009
|
