رقص  ِ مژگان

گلهای  ِ  خیال   ِ تو  جمال   ِ    چمن    آورد

باد  از گذر  ِ  زلف   ِ  تو  مشک  ختن  آورد

افسانه ی عشق است در آن  چشم   سخنگوی

از  یک  نگهی  گرم   کتابی   به  من   آورد

از دیدن   ِ  روی  تو  بلرزید  دل   از  شوق

در نرگس  ِ مست  ِ  تو  گل  و  نسترن  آورد

تا  چشم  زدی عالمی  در  زیر  و  زبر   شد

هر مژه ز  مژگان،  به رقص  و  اتن   آورد

گفتی  سخن    ِ گرم   و  مرا   شاد    نمودی

آن یک سخنت بر دل  ِ من صد  سخن  آورد

از شادی   ِ وصل   ِ تو  بُدم  خرم  و شاداب

دیوانگی  از هجر  به  دشت  و   دمن  آورد

باز آ ی  که در هجر سراپای  جگر  سوخت

شد   داغ  دلم    چاک   درین   پیرهن  آورد

تا  وصف  ِ تو انشاء  نمودم   ز سر  ِ  شوق

بنگر غزل   ِ عشق   ِ ترا  نغمه  زن   آورد

شاعر  نبودم  لیک   جمال   ِ  تو  که   دیدم

دل در تپش افتاد  ، زبان   کسب و  فن آورد

عمریست (همایون) که به دورم ز  رخ  ِ یار

هجران که عیان گشت چه درد و محن آورد

  ...................

سید همایون شاه (عالمی)

24 نوامبر 2009م

................

شکست  ِ دل

نشد  آن  سیم  تن  شبی   به برم

از غمش  سوخت پهنه ی جگرم

آنکه  از خنده  بود غنچه   دهن

من به وصفش ببین چه لبشکرم

روزی  افتاد   طرف    ِ آغوشم

نرمی   ِ   آن  بدن  ز دل   نَبَرم

در  کنارش   چو  شاه    میرفتم

رفت و افتاد نقش   ِ تاج   ِ سرم

آن درخشندگی   ِ  زهره ی  من

کاش    میبود   همره  ِ    سفرم

دل  ِ معصوم  ِ ما شکست  چرا

راه    ِ   او   را  هنوز  مینگرم

می نشستیم  ما  به سایه ی  گل

چهره اش گل  نموده  در نظرم

دل شکستم که ترک   ِ او کردم

درد فرقت کشم به چشم    ِ ترم

همه او خنده بود و موج  سخن

دیدنش   مهر   بود   در سحرم

عشق  ِ  او در  دلم  نهان نشود

من از این درد  و ناله بی اثرم

نکند شاعری(همایون)  درمان

در فن  ِ عشق بسکه  بی هنرم

 ............

سید همایون شاه (عالمی)

2 قوس 1388 خورشیدی

وزیر اکبر خان مینه

کابل - افغانستان