نورالله وثوق
---------

فکرِنرگس
درست مثلِ همیشه بهارخواهی ماند
برایِ سیرِصفا سبزه وار خواهی ماند
چو صبحِ روشنِ اندیشه نازخواهی شد
زشام دعوتِ دل تا نهارخواهی ماند
تو روزِ روزنه ها را بروزخواهی کرد
شعو رِشورِ شبی شاهکار خواهی ماند
صدای وسوسه ا م راخموش خواهی ساخت
به رنگِ عاطفه ات بیقرارخواهی ماند
زچنگِ گیسویِ شعرم رها نخواهی گشت
به دامِ تنگِ دوبیتی شکارخواهی ماند
همیشه گیجِ غزلهای آبدارِ منی
بسانِ نرگسِ فکرم خمارخواهی ماند
............
سی سال سیه

جای خلوت
وطن گفتم که گردم همزبانت
در آویزم به شعر گیسوانت
کنون جایی برای خلوتی نیست
سراپا در گرفته آشیانت
..........................
موزیک سیاهی

دلم از بس که لبریز تباهی است
بسوی جادۀ ی فریاد راهی است
قدمهای در و دیوار این شهر
ترنم بخش موزیک سیاهی است
..............................
بوی دود
قشنگی قد آ یینه خم خو رد
گلی نا ز ی میان کوچه بم خو رد
زدست بوی دود نا جوا نی
دلم ازد یدن آتش بهم خورد

...........................
اعصاب دل
رگ اعصاب دل خونی ندارد
تپش رافکر مضمونی ندارد
غزلهای بلند همزبانی
یکی مصراع موزونی ندارد
…............................

دریشی پوش
هوس پرورده اغیارگشتیم
بجان مردم خود مار گشتیم
دریشی پوش شهر دیگرانیم
به شهر خویش بی شلوار گشتیم
….......................
دروازه دل
دلی بی صاحبم آنسان شده تنگ
که حتی با خودش دارد سرجنگ
گذشت عمری زیاران قدیمی
کسی دروازه ی دل را نزد زنگ
…...........................
سوال بی جواب

میان هرچه مردم ناجوانیم
ره ورسم جوانی را ندانیم
زجوی خون این گلشن شنیدم
که آب اسیاب دیگرانیم
…............................

ماهیگیر پیر
تپشهای ا سارت را سفیریم
زرنگ زندگانی سیر سیریم
میان تور ذلت گیر کردیم
شکار چنگ ماهیگیر پیریم
….............................
.سی سال سیه
فرار حرف مفت هشت و هفتیم
به آن راهی که می باید نرفتیم
به سی سال سیه بویی نبردیم
که قربانی جنگ گاز ونفتیم

---------------------
قدفکر
صدای شعر من بالابلنداست
جدا از رنگ وبارچون وچند است
تماشاکن که قد ناز فکرم
میان باغ دل عاشق پسنداست
--------------
خط دل
به هر جاخط دل را بر مخوانید
کهن بیگانه رایاور مخوانید
میان محفلِ اینان همان به
که یاسین را به گوشِ کرمخوانید
---------------------
نورالله وثوق
۸۸/۹/۱۵
بی بخار
............
نمادِسوگواری
زبوی خنده عاری گشته این دل
نمادِسوگواری گشته این دل
دلش خونین ترازهرچه اناراست
گمانم  قندهاری گشته این دل
....................
بی بخار
من وتوبی بخارِبی بخاریم
چپاول را اسیرِماندگاریم
سراپامان پُرازچرکِ سیاست
بیا تالحظۀ خودرابخاریم
.................
همسوی مردم
گرفتارِ توَهُّم گشته میهن
زرویِ نقشه ها گم گشته میهن
شده غرقِ شنای بحرِ اطلس
مگرهمسوی مردم گشته میهن
.................
بهارِ وعده برگ وبرنیاورد
سوایِ دشنه وخنجرنیاورد
خدارا ناخدایانِ سبک سَر
   سَرازسِّرشماکس درنیاورد
..................

پاتوقِ سوداگران
دلم هرسوفراری گشته یاران
قرارش بیقراری گشته یاران
چنان سوداگران را گشته پاتوق
که پاساژ تجاری گشته یاران
.........................
دنیای صلابت
مپنداری که نامِ  بی  نشانیم
به دنیای صلابت کهکشانیم
به پرس ازآنسوی مرزِ تجاوز
که خاکت رابه توبره می کشانیم
....................
دُّرِدری
سخن هایِ دلم  هوچی گری نیست
هوس پردازِکوری وکری نیست
بود آیینه دارِ گنجِ احساس
دهانم خالی ازدُّرِدری نیست
...................
خودروِجهلِ
سوارِخودروِجهلِ زمانیم
مسافرهای مرگِ بی امانیم
 دلِ طفلِ محبت راشکستیم
به حقِ پیرِپیران ناجوانیم
...............
بهارِگلسرود
فضایِ فکرِ من عاری زدوداست
تمامِ نقطه هایش صاف وسود است
به پروازِ دلت داردنویدی
که  همسازِ بهارِگلسرود است
......................
دلِ بی صاحب
اگرچه کوتلِ سنگ است اینجا
ولو پای وفا لنگ است اینجا
حضورِاین دلِ بی صاحبِ من
خدارا وه چه پُر رنگ است اینجا
..................
آستینِ دل
به اسبِ سرنوشتِ ماسواری
بتاز هرسو که صاحب اختیاری
مداری رابه پیشت پشتِ دست است
بگودرآستینِ دل چه داری
.......................