خانم بهارسعيد
جادوگر

بوسه ی شیرین شده و بر لب من نشستی
کند تر عشق شدی در دهنم شکستی

بسکه ترا بدیدم گونه بگونه دلبر
نگاره ات کشیده دلم به چیره دستی

جوانه ای نمیزد کسی به باور من
تو خوشه های خود رو، دشت و دمن برُستی

خیال تو براهم وجب، وجب نشسته
کجا کجا گریزم ؟ تو کوچه ها را بستی

بهانه ات گرفته زندگیم به بازی
مرا زمن ربودی عجب جادوگر هستی

..........................
سپندار

بهر گهی بهوای تو پر کشیده دلم
چه باغهای شکوفا ترا پریده دلم

سبد سبد به سر و روی زندگی پاشم
ز آرزو که ترا دسته دسته چیده دلم

درون جنگل پندار خویش میپالم
کجا ز عشق تو یک برگ آرمیده دلم؟

ز سرخوشیی گوارا بدست من شکند
پیاله ایکه ز چشم تو مَی کشیده دلم

چه اشک داغ سپندار روی دامن من
فرو، ز گرمیی تب های تو چکیده دلم

میان سینه ی آتش گرفته ام هر سو
چه آهوان فراری ترا دویده دلم

بخود مناز، که از چیره دستیی عشقست
اگر که از تو بتِ دلبر آفریده دلم